Enkele zeer beschaafde malts op de proeftafel

Na de publicatie van een serie artikels over malt whisky enige tijd geleden, sturen de Belgische invoerders ons af en toe enkele interessante stalen toe uit hun gamma. Enkele hiervan hebben we met een beperkt aantal redactieleden geproefd.

Een etappe met weinig turf…

“I’m Yearning for my Hebridean island,
The mountains there are heather sweet today.
It may be just because my heart is Highland
I long for Mull and Tobermory Bay…” bevestigt een traditioneel liedje.
Niettegenstaande alle historici hiermee niet akkoord gaan, toch lijkt het er op dat de malt afkomstig is van Ierland. Mull was niets meer dan een verplichte passage en sinds 1795 bestond er reeds een distilleerderij in het kleine haventje van Tobermory. Het kende vele tegenslagen tot het in 1989 haar alambics heropende. Men droogt er de malt niet op een turfvuur, de opslagplaatsen voor veroudering bevinden zich niet meer op het eiland, maar het distilleerwater geeft het eau-de-vie toch nog een licht eilandkarakter. De versie “10 years old”, gemaakt door de eigenaars Burn Stewart, heeft 40% vol. alcohol en omschrijft zichzelf als een aperitiefmalt, licht en fris, volgens mij niet aan te lengen met water. Een gewone proever zal hem niet meteen herkennen als een whisky van de eilanden.
Hetzelfde huis stelt nog een andere whisky voor die onmiskenbaar gedomineerd wordt door de geur van sherryvaten (amontillado preciseert het etiket). Het gaat om de Deanston single malt van 17 jaar oud. Het is een zuiver product afkomstig uit de historische regio Perth waar de rivier Teith ervoor gezorgd heeft dat wapenfabrikanten en weefateliers zich konden ontwikkelen. Vandaag is het water niet meer voor deze doeleinden bestemd maar wel voor … de zuiverheid die bijdraagt tot de elegantie van de malts. Geen enkel spoor van turf of jodium, hier domineren overduidelijk de nootjes en het gedroogd fruit.

De whisky van de cavisten

Een oud huis gespecialiseerd in fijne wijnen heeft zich opnieuw geconcentreerd op Glenrothes met de “single malt” versie. Die wordt trouwens voor een groot deel gebruikt voor de blend van Cutty Sark. We konden drie exemplaren proeven, de jaargangen 1989, 1987 en 1973, maar in feite gaat het om (gezien de data van botteling) 10 years, 15 years en 27 years old! Alle drie hebben ze een alcoholgehalte van 43% vol., ze evolueren van relatief streng voor de jongste, naar ronder voor de volgende en naar bijzonder complex voor de oudste. Dit toont duidelijk aan dat – naast de productiewijze die het karakter bepaalt – de lagering voor de kwaliteit van de malts zorgt. Keerzijde van de medaille is natuurlijk de prijs van de fles: de calvinisten lachen nu eenmaal niet met het ‘deel van de engelen’!

En een zuiver juweel

De tranen komen in mijn ogen wanneer ik terugdenk aan die schitterende distilleerderij, één van de weinigen die overleefd hebben in Campbeltown, en die niet eens het ganse jaar door draait omdat de marktvraag niet groot genoeg is! En nochtans zijn voor mij de malts van Springbank één van de beste van gans Schotland. Even lyrisch blijven met de lyrische songtekst van Paul: “My only desire is always to be here”*. In alle stadia vinden we er turf in terug, vanaf het stadium van het malten waarbij turf gebruikt wordt afkomstig van Islay, tot en met het reductiewater. Wat de voorraad vaten betreft is het een echte grot van Ali Mac Baba: bourbon, sherry, zelfs hout van uitzonderlijke extracties!
De 10 years old versie wordt ons voorgesteld. Een alcoholgehalte van 46% vol die naar mijn mening geen water verlangt. Hij bezit alle karakteristieken van een jonge whisky (fruit, licht agressief, heldere kleur) eigen aan het karakter van het schiereiland. Zonder meer geslaagd!
* Sir Paul Mc Cartney, Mull of Kintyre

Een ‘Fiddich’ met turf … da’s wel vreemd.

Glenfiddich was één van de eersten die exporteerde. Hoewel verkoopcijfers niet direct mijn dada zijn, denk ik toch dat het één van de marktleiders is. Nochtans, het basisproduct, zonder leeftijdsvermelding, mag dan wel correct zijn, het mist schromelijk veel karakter. Maar het huis maakt dit ruimschoots goed met zijn “Excellence”, een schitterende 18 years old, en zijn topgamma dat uitblinkt door klasse en diversiteit.
Wij proefden hun meest recente product: Caoran Reserve 12 years old. In het Gallisch (uit te spreken “ku-ran”) betekent dit turf en het gaat inderdaad om een whisky die – in tegenstelling tot de andere producten uit het gamma – gemaakt wordt met behulp van turfrook. De anekdote wil dat tijdens de tweede wereldoorlog, door een schaarste aan steenkool, dit gebruik niet uitzonderlijk was binnen de firma van Dufftown. En de meester blender, David Stewart, heeft dit gebruik vandaag opnieuw in ere hersteld. Bovendien lagert men de eau-de-vie in vaten die afkomstig zijn van de distilleerderijen van Islay.
Laten we klaar en duidelijk zijn, het is een geslaagd product! Het karakter van Glenfiddich werd goed bewaard maar de wilde en rokerige aroma’s zorgen voor een extra toets. Bovendien drink je hier graag een glas meer van zonder je te moeten forceren. Kortom, met mate drinken is hier niet écht de boodschap..!

http://www.glenrotheswhisky.com/
http://www.springbankwhisky.net
http://www.gordonandmacphail.com
http://www.cadenheads.de
http://www.cooleywhiskey.com

Voor meer “Sticky/Spirits/Beer”, klik hier

Geef een reactie