Oostenrijk tegenover de rest van de wereld

14/03/2018 - Onlangs werd ik uitgenodigd voor een verrassende degustatie. Vijf reeksen van telkens drie wijnen van zeer hoog niveau, gekozen door Oostenrijk, namen het op tegen zowel Franse, Duitse als Hongaarse wijnen. Ook zat er één Nieuw-Zeelandse wijn bij, zij het van een domein uit Sancerre.

Korte schets van de Oostenrijkse wijnproductie

Op wereldniveau is wijnland Oostenrijk een dwerg. Het land is verantwoordelijk voor amper één procent van de wijnproductie wereldwijd. Niettemin bezitten de producenten er over troeven waardoor ze zich onderscheiden van de rest. Te beginnen met de aanplant en de diversiteit van de druivenrassen met tal van autochtone variëteiten: 21 daarvan zijn officieel erkend voor witte wijnen, waarvan grüner veltliner de meest bekende is. Daarnaast zijn er 13 druivenrassen voor rood, waarvan de meest bekende blaufränkisch, zweigelt en saint-laurent zijn. Voeg daar nog riesling aan toe, chardonnay, sauvignon blanc, pinot noir, cabernet sauvignon en merlot, en u begrijpt dat wijnmakers er over een breed palet beschikken. Nog troeven zijn het continentaal klimaat met z’n warme zomers en de uitstekende terroirs, zoals in de prachtige valleien van Wachau, Kamptal of Kremstal, om er maar drie te noemen.

De degustatie

Dit soort van vergelijkende proeverijen zijn oké tot zover er wijnen tegenover elkaar staan van landen en regio’s die niet veel verschillen van klimaat, bodemtypes, druivenrassen en manier van wijnbouw. Het gemeenschappelijk punt in alle reeksen voor deze proeverij was het wijnjaar.

Voorproef

Twee schuimwijnen als start : de Extra Brut van Bründelmayer en de Brut Premier van Roederer. Mijn voorkeur ging naar de champagne omwille van zijn meer expressieve geur en smaak met meer inhoud.

Reeks 1 : wijnjaar 2015

Drie sauvignons : een Sancerre, een Marlborough, beide van Henri Bourgeois, en een Sauvignon Ried Zieregg « GSTK » van Weingut Tement uit de regio Südsteiermark. Deze laatste was voor mij de beste uit de reeks, omdat hij heel puur en diepgaand zijn kalkbodem weerspiegelde. Een grote terroirwijn, strak en mineraal.

Reeks 2 : wijnjaar 2013

Vervolgens was het de beurt aan grüner veltliner die goed is voor 31% van de totale wijnaanplant, en zo het meest belangrijke witte druivenras is van Oostenrijk. In het glas kwamen twee grüner veltliners en een Puligny-Montrachet 1er Cru Les Combettes van Etienne Sauzay. Terwijl deze wijn voor rechtlijnigheid en mineraliteit zorgde, was de Ried Achleiten « Stockkultur » van Prager ronduit schitterend, tegelijk vol en strak van smaak, een authentieke terroirwijn met een voorbeeldige minerale frisheid.

Reeks 3 : wijnjaar 2011

Hier namen drie rieslings het tegen elkaar op : de Elzasser Clos Sainte Hune van Trimbach, beendroog zoals we gewend zijn van dit huis, dus nog niet helemaal op punt, mineraal van smaak maar ook ietwat hard; een Grosses Gewächs uit de Duitse Rheingau van Weingut Robert Weil en tot slot een Wachau Smaragd, de Ried Singerriedel van Hirtzberger, een wijn met reeds een zekere evolutie, vrij weinig zuren in dit wijnjaar en met een warm puntje in de finale. Niet echt top in dit wijnjaar, met zijn lagere zuurgraad dan normaal, werd ons dezelfde wijn uit 2013 voorgesteld die ronduit briljant was : perzik en citrusvruchten in de geur, krachtig en diep van smaak, met een beetje restsuiker en een persistente finale. Van de vier rieslings was dit volgens mij de meest complete.

Reeks 4 : wijnjaar 2011

We ruimden plaats voor drie rode wijnen op basis van verschillende druivenrassen, wat de vergelijking bijna bedrieglijk en misleidend maakte. Laat ons zeggen dat tegenover de Corton Grand Cru van Bonneau du Martray, elegant, strak en met subtiele florale tonen, de twee Oostenrijkse wijnen in een andere klasse speelden. Fruitig, sappig en super verleidelijk smaakte de Zweigelt van Johann Schwarz, terwijl de Blaufränkisch van Ernst Triebaumer voor toetsen van zwart fruit zorgde, heel licht in alcohol gedrenkt, een tikje vluchtig was en met vrij stevige tannines.

Reeks 5 : wijnjaar 2013

Drie zoete botrytiswijnen sloten de degustatie af. De Suduirant 2013 was een prima Sauternes met een goed evenwicht tussen zoet en zuur, zonder meer. In de Ruster Ausbruch Pinot Cuvée van Feiler-Artinger proefde ik meer edelrot, wat dus voor een meer ronde, vette en in dit stadium voor een meer zoete wijn zorgde, ondanks zijn zuren. De Tokaji Aszu Gold Label van Royal Tokaji zorgde op zijn beurt voor kracht, rijkdom en dynamiek, dankzij zijn strakke zuren. Door zijn kracht en pit verpletterde hij de twee andere zoete wijnen.

Mijn conclusie na deze oefening? Dat Oostenrijkse wijnen zeer goed hun mannetje staan tegenover soortgelijke wijnen die van elders komen. En dat de Austrian Wine Marketing Board de gave heeft om wijnen van Oostenrijkse producenten te doen (her)ontdekken.

www.bruendlmayer.at
www.tement.atwww.wijnenjanrots.be
www.weingutprager.at
http://weinhofmeisterei.at
www.triebaumer.com
www.feiler-artinger.at

Bernard Arnould

Voor andere artikels van ‘Op reis met IVV’, klik hier

 

Geef een reactie