Wat zou Palette zonder Simone zijn..?

De appellatie Palette grenst aan de stad Aix-en-Provence. Ze geniet de reputatie van een ‘uitzonderlijke cru’ en is onlosmakelijk verbonden met het Château Simone, Grand Cru de Provence.

Les Hauts de Meyreuil, het Château Simone

Een stofferig wit en kronkelend pad baant zich een weg langs dennen en loof op de flank van de heuvel. In een bocht wordt onze blik gevat door de majestueuze Mont Sainte-Victoire die tussen het loof voor een schitterende opening zorgt. Van hieruit gezien is de naam van het gebergte meer dan terecht. Onze blik wordt er als het ware naar toe gezogen en het schouwspel bezorgt je een overwinningsgevoel. Een luttel moment van dit schouwspel genieten volstaat om onze geest even tot rust te laten komen. Op het einde van de weg, daar waar de witte haarspeldbocht eindigt, wacht dé meester ons op. René Rougier en het Château Simone verwelkomen ons.

Een lesje van Palette

Vanop het ruime terras dat beplant is met opgaand hout, tegengehouden door een afsluiting op z’n Italiaans, staan de oude wijnstokken. Ze staan er braafjes bij en kijken als toeschouwers in een uit kalk uitgegraven antiek theater, naar het zilverkleurig lintje van de Arc, het riviertje dat als het ware naast hun voeten loopt. De man die ze lief heeft en ze verzorgt vertelt ons over de appellatie, de geschiedenis van het domein, met een nooit geziene kalmte waarbij zijn grote handen opvallen die getekend zijn door het zware werk. Palette dankt haar bestaan aan het Château Simone. Mijn vader legde een dossier voor aan het INAO, de AOC Château Simone. Een appellatie die recht had op bestaan want het domein is een entiteit op zich. Onze nationale instanties wensten echter een ietwat uitgebreider terroir en verlengden de zone met een terroir dat dezelfde geologische eigenschappen bezit als dat van Château Simone. De herkomstbenaming werd bekrachtigd op 28 april 1948.

Onder de kastanjebomen

In de schaduw van het loof krijg je makkelijk een goed uitzicht op het terroir: de wijngaarden die pal naar het noorden gericht zijn hebben zich vastgehecht aan kalkpuin afkomstig uit fijne meerafzettingen, waarvan de geologische periode net zo varieert als van het Massief. Die afzettingen krijgen de naam kalk van Langesse of Montaiguet (afzettingen uit het eerste gedeelte van het Eoceen, – 50 miljoen jaar geleden, Tertiair tijdperk).

Eventjes diep ademhalen, het is nog niet gedaan! En bewonder…

… de wijngaard die zich ontvouwt langs de middellijn van het grote keteldal, boven de alluviale leem van de Arc, ongeschikt als AOC, en onder de bosrijke heuvels, met de statige rotsen van Montaiguet, Langesse en de Grand Cabri. Dennen en rotsen in donkergroen en lichtgrijs vormen een natuurlijke bescherming tegen de noordelijke mistralwind. Het westen geniet van een briesje afkomstig van het meer van Berre, een aanvoer van hitte en vocht geregeld door de bosrijke bedekking en zelfs door de structuur van de kalkafzettingen die goed verlucht en gedraineerd zijn. Ze warmen niet te veel op tijdens de zomer, de frisheid wordt in de hand gewerkt door de schaduwzijde en het water vloeit makkelijk weg dankzij de helling. Dit natuurlijk geheel zorgt voor een goede balans tussen het suiker en het zuur in de druif, een evenwicht dat we ook terug vinden in de wijn.
De losse constructie van de afzettingen maakt het de wortels van de stokken mogelijk om zich te verankeren en zich vervolgens diep te nestelen in de rotsen die rijk zijn aan koolzuurzout. Sommige stokken boren zich zelfs tot 60 meter diep.
De Arc fungeert als spil voor de voorjaarsvorst die gelukkig slechts in het onderste gedeelte van de vallei opduikt. In september is deze rivier verantwoordelijk voor de ontwikkeling van botrytis die de wijnoogst bedreigt wanneer er nauwelijks mistral is. Die laatste, nauwelijks bestaand tijdens de oogst 2002, heeft Château Simone de kans gegeven om een nooit gezien experiment uit te voeren: de productie van 300 liter zoete wijn (60 gr restsuiker) afkomstig van edele clairette druiven met een potentieel van 18°.

Onder de oude Bastide

Na deze panoramische halte gaat het richting kelders met onze gids als een heuse spraakwaterval. De eikenhouten- en foedervaten, klein en groot, kijken ons geamuseerd toe. De smalle gangen, voor een gedeelte gegraven tijdens de 16e eeuw door de Grands Carmes d’Aix, leiden ons naar het ingeslapen hart van Château Simone, de ruimte waar de persen staan. Oud en nieuw gaan er hand in hand. Twee verticale persen, rood van kleur net zoals een brandweerwagen, zo oud als Methusalem, maar geolied en nauwkeurig afgesteld zoals in Neuchâtel (Zwitsers centrum waar precisiehorloges gemaakt worden), staan er verbroederd met een ultramoderne verticale hydraulische pers, ontegensprekelijk de Rolls Royce van het huis.
Wanneer de oogst hier op volle toeren draait, gehoorzamen zowel de ‘oudjes’ als de Rolls aan de vereiste precisie van de heer des huizes die het beste uit zijn terroir wenst te halen.
Een terroir beplant met de hele resem lokale druivenrassen die allemaal volgens de gobelet methode geleid worden.
In wit is dat voor 80% de clairette en zijn afgeleiden (blanche, de Trans, rose, à gros et petits grains), aangevuld met de bourboulenc, de ugni, de grenache, de muscat en de picardan (+ 100 stokken furmint).
Het rode aandeel bestaat voornamelijk uit drie rassen: grenache, mourvèdre en cinsault zijn goed voor 80% van de productie. Die worden aangevuld met wisselende hoeveelheden castet, manosquin, syrah, carignan, durif, Brun Fourca, aramon,…
De productie van rosé haalt nauwelijks 100 hl per jaar, hetzij 6% van de totale productie van Château Simone, een heuse uitzondering in de Provence!
Rood en wit halen gelijke delen van de overige 94%.

Een dertigtal verschillende rassen gedijen op het Château Simone en worden gebruikt in de samenstelling van de Palette AOC-wijnen, een originaliteit te danken aan het voorzichtigheidsprincipe van de vader van René Rougier.

Van de 40 hectare die in productie zijn binnen de AOC Palette, behoort ongeveer de helft toe aan het Château Simone. Gemiddeld 500 stokken worden ieder jaar vernieuwd. De familie Rougier, wijnbouwers van vader op zoon sinds 200 jaar, heeft nooit één wijnstok gerooid! De gemiddelde leeftijd van de stokken schommelt tussen de 50 en 60 jaar. Enkele stokken, aangeplant in 1891, hebben vandaag de gezegende leeftijd van 112 jaar.

Te preciseren

De rijkheid van de druivenrassen van het Château Simone draagt ongetwijfeld bij tot de complexiteit van de wijnen, maar mag geenszins zij die snel tevreden zijn schoonwassen. Zij die hun onmacht toegeven met als argument geen lokale druivenrassen te bezitten, rassen die het verschil maken tussen hun eigen productie en die van de schitterende cru, moeten vaststellen dat ze slechts in staat zijn een heel middelmatig brouwsel te maken! Een goed terroir, de leeftijd van de stokken of een bepaalde variëteit, volstaat niet! Kennis, kunde om niet te spreken van kunst om er het beste uit te halen is alleen eigen aan diegene die zijn wijngaard met respect en liefde behandelt.

Voor andere artikels van ‘Op reis met IVV’, klik hier

Geef een reactie